قرن هفتم خصائص الوحى المبين ، اثر ابو حسين و يا ابو زكريا شمس الدين يحيى ( م 600 ق ) فرزند حسن معروف به ابن بطريق از علما و متكلمين اماميه . اين تفسير در مناقب حضرت على بن ابى طالب ( ع ) و آيات نازله در حق وى اختصاص يافته و از كتب عامه و صحاح استدراك و استدلال شده است . تفسير مذكور شامل بيست و پنج فصل است : فصل اول در بيان قوله تعالى ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ . . . ) ؛ فصل دوم در بيان آيهء ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ . . . ) ؛ فصل سوم در بيان آيهء ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ . . . ) ؛ و فصل بيست و پنجم آخر تفسير در بيان قوله تعالى ( هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ . . . ) . اين تفسير در سال 1311 ق ضمن نور الهداية دوانى در تهران چاپ گرديده و مجدد در سال 1406 ق توسط وزارت ارشاد اسلامى به تحقيق شيخ محمد باقر محمودى چاپ گشته است . منابع : اصل كتاب خصائص الوحى المبين ؛ الذريعة ، 7 / 175 ؛ امل الآمل ، 2 / 345 ؛ روضات الجنات ، 8 / 196 ؛ رياض العلماء ، 5 / 354 ؛ الثقات العيون ، 337 ؛ لسان الميزان ، 6 / 247 ؛ معجم رجال الحديث 20 / 42 ؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، 3 / 117 ؛ مصفى المقال ، 501 . عرائس البيان فى حقايق القرآن ، از شيخ المشايخ صدر الدين ابو محمد روزبهان ( 522 - 606 ق ) فرزند ابو نصر بقلى فسائى شيرازى معروف به شيخ شطّاح و صاحب شطحيات از اقطاب صوفيه و مشاهير عرفاء حكيم متأله . وى ايرانىتبار و اصلا از مردم ديلم و در فساء متولد گرديده است پس از تكميل